In de Biedermeiertijd (1815-1848) ontwikkelde zich een levensstijl waarin het gezellige, knusse thuis centraal stond. Eenvoud en doelmatigheid bepaalden sinds de Napoleontische oorlogen de interieurstijl, omdat financiële middelen en grondstoffen voor uitgebreide vormgeving ontbraken. De woonkamer met sofa, tafel en stoelen vormde de ideale plek om zich voor het samenzijn met het gezin terug te trekken. Die terugtrekking in het privéleven werd al door vrijdenkers uit die tijd bespot. Daarom werd „Biedermeier” ook een pejoratieve benaming voor het apolitieke, kleinburgerlijke leven dat werd gekenmerkt door strenge moraal en huiselijke gezelligheid.